zwanger

Ja. Echt. Ik geloof het soms nog steeds niet. 38 weken zwanger. Mijn buik beweegt en toch is het moeilijk te geloven dat er écht een mensje in schuilt. Onze kinderkamer is klaar & ingericht, en toch is het moeilijk te geloven dat daar straks écht een mensje in slaapt. De naam is gekozen, en toch is het moeilijk te geloven dat er een mensje écht straks zo heet.

Elke nieuwe mama zal een beetje aan dat idee moeten wennen. Ik heb soms het idee dat ik er net iets meer tijd voor nodig heb, gewoon omdat er momenten zijn dat ik het nog steeds niet ‘geloof’ na twee eerdere zwangerschappen die een miskraam werden. Ik merk dat ik me soms nog niet durf hechten aan dat ongeboren boeleke. Want de eerste keer deed ik dat wel, hard. En toen werd ik even hard met de grond gelijk gemaakt. Ik ben soms nog bang dat ons kindje iets zal krijgen en ik het alsnog niet mee naar huis mag nemen.

zwanger hittegolfHittegolf trotseren? Doe ik zo! 

LAATSTE MAAND

Genieten doe ik ondertussen gelukkig wel. Ik besef dat ik die angst niet alles in de weg mag laten staan en dus maak ik regelmatig contact met dat baby’tje in mijn buik en durf ik weer dromen. Voorzichtig, maar ik durf het.

Laatste maand is laatste dag, hoor je vaak zeggen. En dus kan het voor elke moment zijn. Ik ben namelijk alweer 38 weken zwanger. En dan hoor ik mensen: “was precies gisteren toen je het aankondigde“. Haha, nu zo voelt het voor mij niet hoor. Heerlijk, dat nieuw leven in je buik laten groeien. Maar vermoeiend ook. Slapeloze nachten zijn mijn deel.

zwangerschapsquoteEigen quote… toch waar? 😉

IK TEL NIET AF

“Allez, nu kunde aftellen”. Ook wat mensen zeggen. En ik antwoord de laatste weken steevast hetzelfde: neen, ik tel niet af. Raar hé! Want ik wil echt wel dat dat kindje geboren wordt, en ik ben heel benieuwd hem/haar te ontmoeten. Maar ik tel niet af. Want het kan evengoed dat ik nog een kleine 4 weken zwanger ben. Dat is me te lang aftellen. Dus ik houd er rekening mee dat het nu kan (Wat? Echt? Nu? En mijn kofferke staat nog niet fatsoenlijk klaar) maar evengoed pas begin oktober. We laten komen wat moet komen.

Ik word mama. Echt. En Geert wordt papa. En wat voor één. Als ik zie hoe hij met zijn petekindje omgaat, dan schreeuwt mijn hart liefde. Onlangs ging hij samen met hem in bad, nadat de peuter zich buiten vuil had gespeeld. Ik was beneden maar hoorde hem tegen de kleine schat bezig. Zo lief! Als ik één ding zeker weet, is dat mijn kind een fantastische vader krijg. En ik een geweldige bevalpartner, wat me ook erg gerust stelt.

Dus laat dat mama worden maar komen. Ik ben er klaar voor. Maar ik tel niet af 😉

zwanger monitorIk word trouwens extra in de gaten gehouden: hoge bloeddruk

IK KAN HET

Ik heb beslist voor de positieve mindset te gaan. Ik probeer negativiteit in deze laatste weken van de zwangerschap te weren. Niet eenvoudig voor een natuurlijke pessimist als mezelf maar qua bevallen lukt me dat aardig. Misschien omdat ik nog een naïeveling ben op dat vlak. Ik laat nog weinig horror-verhalen toe, ik probeer me regelmatig te ontspannen met het idee dat ik gemaakt ben om te bevallen en een kind op de wereld te zetten, ik bereid me goed voor op wat komen gaat. Ik stel mijn vragen aan mijn vroedvrouw, en blijf nergens mee zitten. Ik kan het!

Laatste maand is laatste dag, dus het kan zelfs zomaar dat dit mijn laatste blog als zwangere is. Al geloof ik niet wat ik nu zelf typ. Mijn gevoel zegt dat ik mijn tijd wel ga uitdoen, maar we gaan het zien!

Nog laatste tips voor deze eerste-keer-mama?