camera meisje

Het is niet voor niets dat ik mijn blog ‘Reismicrobe’ heb genoemd. Ik heb er namelijk zwaar last van. Of deugd van. Het is maar hoe je dat bekijkt. Je kan er namelijk tijdig van genezen, opnieuw op verkenning is meestal het beste middel. Maar ik worstel er soms ook mee.

Is die reismicrobe nu een vloek of een zegen?

luchthaven

EEN VLOEK

De reismicrobe is een vloek. Tussen twee reizen door voel ik me vaak onrustig. Ik voel dat ik met mijn hoofd al op de volgende bestemming zit, maar dat mijn lijf nog hier is. En dat ik hier van mij verwacht wordt dat ik prestaties lever.

De reismicrobe is een vloek. Want je gaat steeds vergelijken, steeds denken aan die lekkere cocktail op dat Mexicaanse strand, die prachtige zonsondergang in Zuid-Afrika en dat helder blauwe water in Thailand. Een lekkere mojito in Antwerpen met zicht op de Schelde smaakt ook, maar toch… Het is nergens zo mooi als ‘toen’.

De reismicrobe is een vloek. Je moet sparen, veel sparen. Reizen kost geld. Er zijn natuurlijk altijd manieren om te budgetteren en dat zullen we ook niet nalaten. Maar na een lange reis stellen wij steeds een lege portemonnee vast. En dat doet pijn. Dan is het weer even bezuinigen en vloeken: “waarom hebben we toch niet vaker ons eigen potje gekookt?”

De reismicrobe is een vloek. Want reizen is een beetje vluchten. En vluchten doe je voor iets. Misschien voor je werk, of je relatie, of het slechte weer, … Vluchten is niet altijd de oplossing, terwijl je dit met reizen soms wel probeert te doen. Ik stel het soms uit om dingen in mijn privé aan te pakken, want… Het zal wel beteren na de reis.

zon zee strand

EEN ZEGEN

De reismicrobe is een zegen. Die enkele weken per jaar dat je op reis bent, moet je niets. Je moet niet opstaan, je moet niet gaan werken, je moet geen eten maken. Omdat je niets moet, voel je je heerlijk vrij. Dat gevoel is voor mij nergens mee te vergelijken. Je eigen dag bepalen, ik geniet daar elke seconde van.

De reismicrobe is een zegen. Niemand die zoveel verhalen heeft te vertellen dan een doorwinterde reiziger. Verhalen voor een heel leger heb je bij als je thuiskomt. Familie en vrienden worden geëntertaind. Je blik op de wereld wordt elke keer verruimd.

De reismicrobe is een zegen. Het voelt soms alsof je wordt opgenomen in een gemeenschap. Zowel onder vrienden, als onder bloggers. Allemaal mensen met diezelfde reismicrobe. Mensen met een passie voor de planeet, mensen met een hunkering naar nieuwe oorden. Ik vind het heerlijk hiervan deel uit te maken.

De reismicrobe is een zegen. Zoveel plezier dat ik dagdagelijks beleef aan die microbe! Ik ben bijna elke dag aan het plannen voor een volgende citytrip, een reisgids aan het lezen of oude foto’s van reizen aan het bekijken. Het voorbereiden is voor mij echt de helft van het plezier.

De reismicrobe is een zegen. Ik heb er een geweldige hobby bij, deze blog. Ik kan er op het werk al naar uit kijken om thuis te komen en artikels voor deze website te mogen schrijven, ik vind het heerlijk om terug in de pen te kruipen. Eindelijk doe ik ook wat met die studies journalistiek. Al is het maar klein én een hobby. Als ik er maar van geniet.

MOET IK GENEZEN OF LEER IK ER MEE LEVEN?

Ach. Soms steekt het me wat tegen, en zou ik willen dat ik tussen het reizen door iets minder onrustig was. Genieten van de kleine dingen. Het hoeft niet altijd ver te zijn, spectaculair te zijn of nieuw te zijn. Ik wil gerust leren leven met die reismicrobe, laat mij nog maar even niet genezen. Dus die reismicrobe, het is een kleine vloek… Maar toch vooral een zegen!

Wat denk jij? Heeft de microbe jou te pakken? En vind jij dat een zegen of toch een vloek?