mama aan de schoolpoort

Ja, dat weet ik zeker. Ik word zo’n mama aan de schoolpoort die iedereen scheef gaat bekijken. Die mama waar over gebabbeld wordt. Die mama die weer alles in vraag moet stellen. Die mama die iedereen haat?

Want ofwel moet ik nog heel hard van gedacht veranderen voor binnen anderhalf jaar ofwel ben ik dan nog steeds die mama die quality time met mama en papa verkiest boven huiswerk. En de mama die met plezier haar zoon laat ‘luxeverzuimen’ om 500 euro minder te moeten betalen voor een vliegtuigticket.

Ja, dat weet ik zeker. Dat ben ik. Die mama die iedereen gaat haten. Want populair zal ik er me niet mee maken. Je kindje dat naar school mag, dat is iets waar elke mama naar uitkijkt, en ik ook… Versta me niet verkeerd. Maar met school komen er heel wat regeltjes bij in dit gezin. En daar zijn we niet zo voor. Prachtig om te zien, al die gedecoreerde lunchboxen of die over-the-top-verjaardagsparties. Maar dat ben ik niet.

Ik maak me geloof ik niet erg populair

Ik las onlangs over ‘unschooling’. Toevallig botste ik op een artikel hierover en het sprak me zo aan dat ik er (positieve) kriebels van kreeg. Ik heb mezelf zelfs gedwongen om te stoppen met lezen, omdat ik niet té enthousiast wilde worden. Unschooling is het volgen van het natuurlijke, persoonlijke leerproces, zonder school en zonder curriculum. Geen mama aan de schoolpoort dus. Een simpel voorbeeld: in plaats van je kind uit een geschiedenis boek en op een stoel te laten leren over de Maya’s en hun geschiedenis, kan je ze ook gewoon mee nemen naar Mexico en ze het daar uitleggen.

Leren is evolueren op natuurlijke wijze

“Het uitgangspunt van de filosofie is dat de natuurlijke, menselijke leergierigheid niet aangeleerd hoeft te worden, het is immers aangeboren. De mens is intrinsiek gemotiveerd door zijn of haar nieuwsgierigheid en door de noodzaak om de wereld rondom zich te begrijpen zodat hij of zij kan overleven en gedijen. Hoe rijker de omgeving hoe meer opportuniteiten men tegenkomt. 

Net als een gezond kind leert praten, kruipen en stappen, leert datzelfde kind ook op latere leeftijd – en op natuurlijke wijze – lezen en schrijven, rekenen en tellen, en zelfs aardrijkskunde en fysica. Voor unschoolers gebeurt leren dus niet in zo’n netjes afgelijnde categorieën, maar in één grote leerschool, namelijk het leven.” Uit: http://volleven.be/wat-unschooling/ 

Dat klinkt zo aanlokkelijk! En tegelijk ben ik bang. Niet dat m’n zoon hierdoor zou ‘achterstaan’, dat geloof ik niet. En ik weet ook wel dat er tegenwoordig, gelukkig, niet meer 8 uur lang op een stoel wordt gezeten. En dat er leuke uitstapjes worden georganiseerd. En dat een kind sociaal leert zijn door met z’n klasgenootjes te spelen. Dit weet ik allemaal. Ik bang bang dat als ik zou gaan ‘unschoolen’ (hoe je dat ook voor elkaar krijgt met die leerplicht hier), onze zoon veel zou gaan missen qua ‘vriendjes’. Want in een klein dorp als het onze, worden vriendschappen voor het leven gesmeed op de lagere school.

Geen huiswerk maken

Je ziet, met mijn controversiële ideeën zal ik niet meteen de favoriet van de juffen, meesters of andere mama’s worden. Huiswerk vind ik trouwens zo overroepen! Kindjes naar school laten gaan is vooral heel gemakkelijk zodat mama en papa een hele dag kunnen gaan werken. Zijn ze dan eindelijk samen thuis ’s avonds, dan moet er nog gestresst worden aan de keukentafel want het huiswerk moet af. Wat als je beslist dat je kind geen huiswerk hoeft te maken?

Stel dat mijn zoon een slechte nacht heeft gehad, veel wakker is en ’s ochtends als het tijd is om naar school te vertrekken, slaapt hij nog. Dan zou ik hem graag laten slapen. Om hem dan rustig te laten wakker worden en hem naar school te brengen als HIJ er klaar voor is. Stel dat wij als gezin drie maanden door Azië willen gaan trekken, dan wil ik dat kunnen zonder dat mijn kind hiervoor in de problemen komt. Hij leert vast evenveel in een ander land dan op de schoolbanken. Stel dat ik geen zin heb om cake te bakken voor het jaarlijkse weet-ik-veel-wat, omdat ik in het weekend liever naar een familiefeest ga, dan wil ik dat ook gewoon kunnen.

When 13 year-old Logan LaPlante grows up, he wants to be happy and healthy. He discusses how hacking his education is helping him achieve this goal.

 

Ik worstel echt met bovenstaande. Ik worstel met het moeten van alles. Met alle regeltjes. De mogelijkheid bestaat dat ik hiertegen ga rebelleren. Dus neen, een populaire mama aan de schoolpoort zal ik niet worden.

Herken jij jezelf hierin? Of totaal niet? Hoe gaan jullie om met al die ‘regeltjes’ op school? Of is het buigen en plooien?