lijf van mij

Ik meen het. Het is een serieuze vraag. Ik weet niet wat ik met mijn lijf aan moet. Het is te zwaar, uitgezakt na een bevalling en ik voel het te veel aan gewicht dat ik mee zeul. Ik ben het tegelijk beu en aan de andere kant interesseert het me niet en wil ik het loslaten.

Ik weet echt niet wat ik met dat lijf van mij aan moet. Moet ik het aan het sporten zetten? Op een streng dieet? De situatie aanvaarden? Geen idee, maar eigenlijk kan het zo niet langer. Ik zoek excuses, overal. Natuurlijk weet ik goed genoeg dat het een ‘mindset’ is, dat ik de ‘klik’ zelf moet maken… Ik lijk er geen energie voor te hebben.

Andere prioriteiten voorop

In 2017 ben ik voluit voor m’n eigen zaak gegaan, heb ik deze blog verder uitgebouwd, ben ik een opleiding gestart en last but not least… Onze lieve zoon die al mijn tijd en liefde waard is. Het lijkt alsof ik het ‘afvallen’ er gewoon niet bij krijg. Niet in m’n hoofd en niet in m’n schema. Ik heb het al zo druk, met naar klanten te rijden, naar school, weekendjes weg voor Reismicrobe, …

Moet ik dan tijd van Morris weg nemen om te gaan sporten? Dat wil ik niet. En ’s avonds wil ik ook gewoon eens even in de zetel ploffen in plaats van een gezonde maaltijd te bereiden. Ach, het zijn excuses ik weet het. Vorig jaar stond ik in badpak in Het Nieuwsblad Magazine, ik aanvaardde mijn lichaam. Een halfjaar bevallen en ik gaf nog borstvoeding. Morris was alles dat telde. Deze week stond ik paginagroot in de Libelle, met een artikel over kapseltrends. Ik deelde de foto op Instagram en Facebook en kreeg massa’s lieve reacties. Heel fijn natuurlijk, maar tegelijk steekt het ook.

lijf

Op Instagram Stories zette ik bij de foto: ik zou beter eens wat afvallen. Want ik schrok van mijn ‘dikke kop’. Daarna kreeg ik ongelooflijk veel privé berichten van mensen die typten: ‘maar neen’, ‘je bent prachtig zo’, ‘je straalt’. Goed bedoeld en het deed me ook deugd. Maar het voelde ook zo verkeerd want hoewel ik straal (ja ik ben super gelukkig met ons gezin en het ondernemersbestaan, het is ooit anders geweest), ben ik niet gezond.

Het is wat het is. Geen excuses.

Zo is het gewoon, een mooie glimlach of niet… Ik ben te zwaar en geen beetje. Twintig kilo er af is nodig. Maar ik word moedeloos van het idee alleen al. Eten is een verslaving geworden: chips, comfortfood, geen blokje maar een reep chocola… Ik voel me ‘vettig’ nu ik het hier neerschrijf, maar het is de ruwe en harde waarheid. Ik ben veel te zwaar en ik herken mezelf niet meer. M’n kleren passen niet en ik voel me al lang niet meer mooi.

Dus in plaats van me te zeggen dat ik straal, een knappe madam ben, een mooie glimlach heb of helemaal niet moet afvallen zou je me beter een schop onder m’n kont geven. Zeggen dat m’n zoon een gezonde mama verdient, dat ik veel meer energie zou krijgen van een gezond lichaam, dat gezond koken heus niet zo moeilijk is en dat je zoon enkele uurtjes per week weg doen om te gaan sporten hem alleen maar ten goede komt ‘in the long run’.

En dan zeg ik ja dat ik dat allemaal wel weet. Maar dat ik alsnog geen idee heb wat ik met dat te zware lijf van me aan moet.

Weet je wat ik nog het ergst vind? Dat ik weet dat ik het kan, ik deed het eerder al. Toen ik 20 was, viel ik al eens 10 kilo af, toen ik 27 was (voor onze trouw) viel ik 13 kilo af… Het is weten dat je het daarna nog moet zien vol te houden. Dat het niet even tanden bijten is en klaar, maar dat het een levenslange strijd tegen de kilo’s is. Een gevecht waarvan ik niet weet of ik de energie, de moed of het doorzettingsvermogen heb om ze aan te gaan.

Zucht.