baby slaapt niet door

Nachtelijk ouderschap. Tot een halfjaar geleden kende ik de term niet. Natuurlijk wist ik dat ouders de eerste weken uit hun bed moeten voor hun kleintje. Maar ik dacht.. of hoopte… dat dit tijdelijk was. Of dat het na een tijdje zou minderen, dat ’s nachts opstaan. Neen, mijn baby slaapt niet door. Nog lang niet.

Ik zit in dubio. Al weken. Morris is nu 7 maanden en ik had gehoopt mijn nachtrust al een beetje terug te hebben tegen nu. Weken aan een stuk heb ik iedereen die vroeg: ‘slaapt hij nu nog zo slecht?’ van antwoord gediend: nee hij slaapt niet slecht.. Hij wordt gewoon wakker voor een voeding, en dat is normaal. Baby’s horen niet door te slapen. Ik wou dat ik dat nog steeds kon antwoorden. Want mijn hart weet dat dit normaal is. Tot achttien maanden kan een kind het fysiologisch gezien nodig hebben.

Ik zoek naar oplossingen die er niet zijn

Maar het begint te wegen. Ik voel dat ik naar oplossingen begin te zoeken. We hebben Morris nu al eens enkele keren apart gelegd, niet meer in de cosleeper maar zijn nacht laten beginnen in zijn eigen kamer. Geen verschil. Hij wordt nog na dik twee uur wakker. We hebben al eens geprobeerd om Geert hem te laten sussen, tut er in en troosten. Geen verschil. We hebben hem eens even laten huilen gisteren, twee minuten, langer kan ons moeder- en vaderhart dat niet aan. Geen verschil. Ik heb vorige week eens een flesje afgekolfd voor ’s avonds en het ingedikt met biologische speltpap (ja echt…). Geen verschil. Ik heb hem tegen mijn gevoel in een flesje kunstvoeding gegeven afgelopen zondag. Géén verschil. Mijn baby slaapt niet door.

Morris wordt elke 2 uur wakker ’s nachts (als het niet vaker is), en de enige oplossing lijkt: voeden. Hem de borst aanbieden. Dan wordt hij meteen rustig, sluit zijn oogjes terug, drinkt een paar minuten flink door en slaapt weer rustig in.

Maanden heb ik dat met liefde en plezier gedaan, zonder mij ook maar vragen te stellen over wat normaal is en wat niet. En ook al weet ik dat dit geen vreemd babygedrag is, ik kan niet anders dan bekennen dat het weegt. En dat ik daarom overweeg om met de borstvoeding te stoppen. Zodat we kunnen afwisselen ’s nachts, en zodat ik hem misschien stilaan wat grotere hoeveelheden kan geven. Ik houd mij aan de natuurlijke maaginhoud, Morris drinkt 110 ml afgekolfde melk en heeft hier voldoende mee.

Verscheurd door schuldgevoel

De tranen staan in mijn ogen als ik dit typ. Want ik wil helemaal niet stoppen. Maar ergens ook wel. Ik wil aan mijn bedrijf kunnen timmeren zonder elke 3 uur te moeten stoppen om weer melk voor de volgende dag af te kolven. Ik wil kunnen gaan uiteten met vriendinnen zonder op het toilet te moeten verdwijnen met mijn handkolf. Ik wil mijn zoontje eens naar oma of moeke kunnen brengen om te slapen zonder dat zij 5 keer moeten opstaan ’s nachts. Ik wil mij niet meer moeten verantwoorden tegen Jan en Alleman. Klopt, mijn baby slaapt niet door. Maar dat maakt van hem toch geen stout, lastig of verwend kind?

Terwijl ik dit typ, voel ik de schuldgevoelens opborrelen. Ik voel me zo zwak als ik dit uitspreek. Waar het vandaan komt, weet ik niet precies. De eerste weken zijn bij elke nieuwbakken ouder super vermoeiend, ook hier. Ik denk niet dat ik me ooit zo moe heb gevoeld. Daarna beterde het, ook al kwam Morris nog elke twee uur. Ik wist dat het tijdelijk was en hoopte op ‘verbetering’. Als Morris nu een tweetal keer ’s nachts zou drinken, géén probleem. Maar die vier of vijf keer dat het nu zijn.. Ik weet niet of ik het kan.

Vergelijken doet er geen goed aan

Afgelopen weekend gingen we op weekend met vrienden, met in totaal 17 kids. Twee babies die jonger zijn. Zij werden netjes om een uur of acht in bed gelegd en werden ’s morgens rond een uur of zeven weer wakker. Mijn ogen vielen open. Wij krijgen Morris pas om 21.30u in zijn bed (een erg actief baasje). Ik probeerde me kranig te houden, maar het stak. Want zij konden genieten van een wijntje en een babbel nadat hun kids in bed lagen. Ik niet, want ik moest nuchter blijven om Morris te voeden. En op tijd in bed want ik wist dat ik nog een aantal keer moest opstaan die nacht.

Vergelijken is nooit goed. I know. Maar hoe zeker ik de afgelopen maanden was, hoe onzeker ik de laatste weken ben. Doe ik iets verkeerd? Ik ben op zoek naar oplossingen, maar die zijn er niet. Geen boek of geen blog gaat ons hiermee kunnen helpen. Ik denk/vrees dat het gewoon uitzitten is. Maar omdat Morris nooit langer dan twee uur slaapt, zie ik het even niet meer.

En nu klink ik zo negatief, en dat haat ik. Want ik ben gek op Morris, en op mijn nieuwe leven als mama. Morris lacht altijd en wordt door iedereen als vrolijk bestempeld. Ik ben zo blij dat wij nu eindelijk mama en papa zijn, dat ik hem ’s nachts zal voeden tot het nodig is. Maar het is zwaar, dat wel.

Hoe overleefden jullie die eerste maanden?