online

Onlangs zei een vriendin me langs haar neus weg: “Ik zou dat nooit doen, zoals u… Uw hele leven online zwieren”. Ik moet zeggen, dat kwam aan. Ze heeft misschien wel gelijk, ik kies er voor om veel online te zetten. Maar alles? En online ‘zwieren’? Ik denk over heel dat online/offline gebeuren wel degelijk goed na. Of niet?

Ik begon te analyseren wat ze me gezegd had. Zet ik teveel online? En van mezelf is dat misschien niet zo belangrijk, dat kies ik. Maar voor Morris.. Hij kiest er natuurlijk niet voor om met zijn smoel elke dag op mijn Instagram te verschijnen. Hij had geen zeggenschap over zijn hashtag #meneertjemorris. Doe ik mijn kind iets aan door foto’s van hem te posten die door duizenden mensen worden gezien?

Ik kan hier mee stoppen als ik wil

Mezelf houd ik steeds voor: dit is een hobby, ik kies hiervoor en ik kan op elk moment stoppen. Het kan zomaar dat ik binnen x aantal jaar mijn Instagram account van Reismicrobe stopzet, deze blog offline haal en m’n Facebook pagina delete. Waarom ook niet? Ik leef mijn leven nu, een beetje, online maar dat is nog steeds een keuze. Vrije wil. En dat kan op elk moment stoppen. Als ik het beu ben, of mijn zoon wil het niet (meer).

Ik denk wel degelijk na over wat ik hier neertyp of wat ik op Instagram of Facebook plaats. Natuurlijk deel ik als blogster ook persoonlijke dingen met jullie, graag zelfs want daar komen vaak veel warme reacties op. Of mailtjes van lieve madammen die zich in een verhaal herkennen. Het liefst van al zou ik nog meer dingen delen, van wat er speelt of ooit speelde in mijn leven. Maar je kan gewoon niet alles delen. Ik wil niet alles delen. Sommige dingen zijn te persoonlijk.

Ik twijfel soms wel, het zou deugd doen om bepaalde dingen eens van me af te schrijven. Maar bij elke blogpost denk ik even na of ik er niemand in mijn omgeving mee kwets. Want dat wil ik niet. Ik wil ook niemand te ‘kakken’ zetten hier. Ook daar ben ik bewust mee bezig. Maar verder, eerlijk is eerlijk, gaat dat vaak niet. Het is mijn blog, ik ‘zwier’ er inderdaad op wat ik wil. Ook op social media ben ik openhartig. Daarom blog je toch ook? In de eerste maanden van mijn blog durfde ik mijn gezicht niet tonen, ik was het liefst anoniem. Dat werkt natuurlijk niet. Lezers willen weten met wie ze te maken hebben. En terecht! Al vind ik het soms nog steeds eng om m’n gezicht te tonen.

Sommige dingen hou ik bewust privé

Mijn online en offline leven verschillen dus amper, buiten een aantal zaken die je liever privé houdt. Dat vriendinnen, lezers of familie dat soms raar vinden, dat kan ik begrijpen. Maar stellen dat ik ‘zomaar alles online zwier’, is een brug te ver. Soms schrik ik er zelf van, dat is waar. Dan word ik bijvoorbeeld hier in het dorp aangesproken over iets en denk ik: ‘hoe weet die persoon dat allemaal?’. En dan besef je plots dat je het zelf online zette, en dan wordt het echt. Oh ja, wat ik schrijf, wordt gelezen. Da’s just!

Zo zei iemand me een tijdje na Morris z’n geboorte: oh leuk dat ik Morris eens in het echt zie, hoewel… Ik zie hem op Instagram hé! Dat vond ik zo gek. Die persoon had niet de behoefte om langs te komen om Morris te zien, want ze zag hem online wel. Met een bevriende blogster had ik het er onlangs ook over, mensen denken te weten hoe het met je gaat, omdat ze je blog volgen/lezen. Vaak komt dat overeen, maar soms gaat het even niet goed en wil je dat niet delen. Dan is het niet gemakkelijk om te blijven lachen. Al heb ik op deze blog ook mijn moeilijke momenten gedeeld, zoals mijn ontslag of mijn miskramen.

Ik kies hiervoor. Maar Morris?

Zag je het al? Morris deed ik voor deze blogpost een super cool T-shirt van COSISAIDSO aan. Ik ontdekte het merk tijdens de shoot voor het Nieuwsblad Magazine in juni en sloeg daarna een leuke voorraad in op de webshop June & Julian. Dit shirt met opschrift ‘Our life looks cool online’ vind ik echt een leuke reminder van hoe ons online leven soms alleen maar cool lijkt. Ik loop vaak een hele dag rond zonder BH (sorry pakjesbezorger!) en sommige dagen heb ik helemaal geen zin om een uitstap te maken. Moet kunnen toch? Een foto zal ik daar niet van delen, want een uitgezakt lijf op Instagram daar zit niemand op te wachten 😉

online

Ik besef dat ik hier zelf voor kies, dat bloggen en dat veel online zetten. Het is aan mij om met (negatieve) reacties om te gaan. Gelukkig gebeurt dat niet zo vaak. Vorige week vroeg Vrouw.nl me of ze m’n artikel over op reis zonder Morris mochten delen. Ik zei: natuurlijk! Ik had niet eens gezien dat zij 100 000 fans hebben op Facebook. Er kwamen heel wat negatieve reacties onder die blog: ik moest me niet zo aanstellen. Ik heb me dat niet aangetrokken. Moesten jullie dat zeggen, mijn lezers, mijn volgers, dan zou ik daar van wakker liggen. Dit deed me weinig.

Maar wat als Morris (nu of later) dit zou moeten slikken omdat IK blog? Dat zou wat anders zijn, en bijvoorbeeld een goede reden zijn om alles offline te halen.

Leef ik teveel online?

Gooi ik alles te grabbel? Ik denk het niet, sommige dingen zou ik met jullie willen delen maar doe ik uit respect voor anderen niet. Dat Morris momenteel geen zeggenschap heeft in dit alles, besef ik wel en dat houdt me soms bezig. Ik heb niet de intentie om van hem alles online te zetten, wel wanneer het past in deze blog. Ik besef dat hij niet kan zeggen ‘ik vind dit niet tof’, moest hij het kunnen.

online

Een blogster wiens zoontje deze week verjaarde, legde bewust haar GSM weg die dag. Omdat ze optimaal wilde kunnen genieten. Ik snap dat. Soms is het teveel, alles willen vastleggen, alles willen delen. Geert die weer met me mee moet voor foto’s. Maar we krijgen er zoveel voor terug. Ik doe het graag, heb mijn uitlaatklep. Een hele hoop lieve mensen, bloggers en lezers, zijn mijn leven binnengekomen. Ik ben door te bloggen én mezelf open te stellen weer in mezelf gaan geloven en een bedrijf gestart.

Ik ga dus nog even door, met alles online ‘zwieren’. Maar niet zomaar. Dat heb ik nooit gedaan. Bewust. Bewust voor mijn omgeving, bewust voor mijn gezin en bewust voor mezelf. En als ik het beu ben, dan stop ik gewoon. Toch?