En dat is vaak, merk ik. Ik word 30 deze zomer, en ik hoopte dat het zo stilaan gedaan zou zijn.

Gedaan met twijfelen, onzekerheden en me afvragen wat ‘de rest’ denkt. Ik durf van tijd tot tijd een grote mond opzetten, mijn familie en vrienden weten dat. Maar de mensen met wie ik écht close ben, weten dat achter die grote mond een klein hartje schuilgaat.

30

Als het op lef en durf aan komt, win ik geen goud. In gesprekken verbaas ik hiermee standaard enkele mensen: “Gij? Onzeker? Echt?”. Ja echt! Niet extreem maar het stoort me wel. Maar ik heb het gehad. Ik wil dat het stopt, dat ik er geen energie meer aan verlies. Als ik denk aan 30 worden in augustus, word ik instant verdrietig. Ik voel me helemaal geen 30. Ik wil dat niet. Mag ik niet nog even 21 zijn? Neen. Aan leeftijd heb je niets te zeggen. En dus hoop ik maar dat 30 worden ook positieve dingen met zich mee gaat brengen, misschien een beetje meer zelfvertrouwen?

Ik twijfel op het werk

Of over het werk. Ik werk als sociaal werker maar heb geen diploma in die richting. Ah neen, toen ik 19 was, wilde ik nog journaliste worden. Maar uiteindelijk heb ik dat idee na het afronden van mijn opleiding laten varen. Ik zou er nooit uit kunnen springen, er zouden er altijd anderen beter zijn.

Ondertussen heb ik 7 jaar ervaring in de sociale sector en groeide ik volgens mijn baas van idealist naar realist. Toch blijft die twijfel. Aan mezelf en mijn capaciteiten. In  de auto naar huis vraag ik me af of de partners die zeggen tevreden te zijn over mijn werk, wel eerlijk geweest zijn. Geloven in jezelf is niet altijd gemakkelijk.

Ik twijfel over mijn blog

Ik ben een jaartje bezig nu, en gelukkig is mijn blog in niets nog wat hij een jaar geleden was. En toch twijfel ik nog vaak. Het zou zoveel fijner zijn om gewoon aan mijn blog te kunnen werken zonder die onzekerheden. Het houdt me soms tegen om te doen wat mijn hart me ingeeft. Maar nu doe ik dat dus wel. Ik schrijf een persoonlijke noot op mijn blog, iets dat wat ik nooit eerder deed. Of toch niet in deze vorm. Ik laat jullie binnen kijken in mijn hoofd. Het is een typisch voorbeeld: ik schrijf een persoonlijke tekst en durf hem amper publiceren. Bang voor reacties?

Ik twijfel aan mezelf

Ik vond het trouwens geweldig eng om na de eerste maanden bloggen ook op social media te gaan en een ‘over mij’-pagina te maken. ‘De mensen’ zouden een gezicht kennen. Mij kunnen afkeuren. Ik heb bijvoorbeeld geen maatje 36. Ik schommel sinds ik 20 ben tussen maat 38 en maat 44. Net als ik denk dat ik mijn rondingen heb aanvaard, slaat de twijfel toe. Een kleine maar rake opmerking, dat ene kleedje dat net niet over m’n heupen past of een lelijke bikinifoto tijdens het reizen.

Doubt kills more dreams then failure ever will

Gelukkig zijn er dingen waar ik niet aan twijfel. Mijn relatie bijvoorbeeld. Mijn echtgenoot die me onvoorwaardelijk steunt en er altijd voor me is. Die zorgt ervoor dat er minstens één ding in mijn leven is waar ik me geen zorgen over moet maken: hij. Love of my life. Het is hij die dagelijks met mijn onzekerheden geconfronteerd wordt, het is hij die 100 foto’s moet maken op reis voor ik er over één tevreden ben, het is hij die moet oppeppen als ik doordram over een van mijn onzekerheden.

Snorkelen in Akumal

Mooi hoor, dit. Moet je weten dat De Echtgenoot hier minstens dertig keer voor heeft moeten klikken. En dat ik deze foto achteraf nog hebt bij gesneden zodat mijn dikke poep er niet op staat 😉

Ik krijg het bijna niet over mijn lippen maar als het over mijn onzekerheden gaat: laat die 30 maar komen. Ik ben er klaar voor, trut! Ik wil niet meer twijfelen, het mij niet meer aantrekken wat anderen zeggen en blij zijn met wat ik al gerealiseerd heb. Ik wil mijn dromen beginnen najagen, ook al lijken ze nog zo gek.

Dus voor nu: ik probeer het los te laten. En tegen augustus, als die 3 vooraan mijn leeftijd komt, ga ik het definitief lossen. Fuck you all! Nee nee sorry… Ik bedoel het niet zo. Niet boos zijn hé! Ja lap. Ik moet duidelijk nog oefenen.

1dbbe1fc23d3843682a3a8fb822b220f