bang hartje

Joepie! Ik ga op reis. Meestal sta ik te popelen, te springen, af te tellen, in te pakken, … Ik ren als een gek door het huis en slaap de laatste nacht voor vertrek weinig, puur van de ‘goesting om te vertrekken’. Dit keer is het anders. Mijn vriendinnen whatsappen: ‘ik kijk er naar uit’, ‘zoveel zin in’, ‘we gaan ons amuseren’.

Het lukt mij niet om hetzelfde terug te sturen. Hoewel ik zo uitkijk naar het huwelijk van mijn vriendin in Spanje, is het ook de eerste keer dat ik zonder Morris weg ga. Hij is nu 10 maanden en logeerde twee keer 1 nachtje bij iemand anders. Eén keer bij oma en opa (zijn ouders), een andere keer bij moeke en vake (mijn ouders).

Twee keer dus. 1 nacht. En nu in 1 keer 4 (!) nachten. Voor mij voelde die twee logeerpartijtjes oké aan, dat op zich vond ik al behoorlijk spannend. Het heeft namelijk even geduurd voor hij ‘normale’ nachten kreeg en doorsliep. Een kind dat nog 4x ’s nachts aan de borst wil drinken, doe je niet zo gemakkelijk naar oma. Ondertussen slaapt hij de klok rond (soms nog 1 flesje ’s nachts) dus dat maakt het gaan logeren iets gemakkelijker. Maar meestal zorgen wij toch dat er één van ons thuis blijft, of een grootouder naar ons kan komen.

Dramatiseer ik nu?

Nu worden het dus 4 nachten. Twee bij mijn ouders, twee bij zijn ouders. Zij gaan hem verwennen, veel met hem spelen, met hem fietsen, … Hij gaat er absoluut niets te kort hebben. Maar mama gaat wel iets te kort hebben. Plots geen baby meer in de buurt. Hem niet te slapen kunnen leggen, knuffelen na zijn laatste fles, die lach als ik hem ’s ochtends uit bed haal. Jongens, wat doe ik dit met een bang hartje. Haha, ik hoor mezelf dit helemaal dramatiseren. Sorry, voor mij is het een big deal en ik zie er eigenlijk kei hard tegenop!

Neem hem dan mee, hoor ik u denken. Ja, dat is natuurlijk een optie. Maar dat zou het ventje niet per se goed doen. Hij zou dan een nacht bij vreemden moeten slapen, van hier naar ginder gezeuld worden, … Ik ben namelijk bruidsmeisje op dit huwelijk dus daar komt wel wat bij kijken. Morris is het al beetje gewoon om op reis te gaan, maar helaas leent deze gelegenheid zich niet echt tot baby’tjes. Pas op, het had gekund hoor. De bruid heeft zelf een zoontje van 5 maanden maar de papa is Spaans dus die hebben natuurlijk familie die op hem kan passen.

Ik probeer mezelf gerust te stellen met de gedachte: oké het zijn 5 dagen maar de eerste dag gaat hij naar de onthaalmoeder dus dat is enkel ’s avonds dat hij ons niet ziet. En maandag landen wij al om 8u20 terug op Zaventem dus die dag rekenen we ook maar niet mee. Eigenlijk zijn het dus maar 3 dagen dat hij ons echt niet ziet 🙂

Geniet er toch van!

Nog eens rustig ontbijten. Uitslapen. Uitgaan met een glaasje. Wel. Ik ben heel benieuwd of ik dat ga kunnen. Genieten. Zal ik het wat kunnen loslaten en valt het mee? Of zit ik met m’n hoofd de hele tijd in België en denk ik alleen aan Morris? Geen idee.

Ik gok een beetje van beiden. Het breekt mijn hart als ik het er met andere mama’s over heb en zij mij zeggen: “4 nachten amai dat ben ik nog nooit weggeweest van mijn kroost”. En die kinderen zijn 6 en 4. Ik zou het ook niet gedaan hebben zonder dit huwelijk. En ik had me in allerlei bochten kunnen wringen om hem wél mee te nemen (want is een kind niet best gewoon bij zijn ouders, waar ook ter wereld?). Het was vooral Geert (hij gaat ook mee, uiteraard) die me wees op het feit dat Morris mee nemen voor heel wat hindernissen zou zorgen. Is hij dan niet beter thuis, rustig bij de grootouders? Ik weet het niet.

Zijn jullie al eens lang gescheiden geweest van jullie kindje door het werk of een huwelijk of … ? Gingen jullie ook met een bang hartje of ging het jullie gemakkelijk af?