bevallingsverhaal

EINDELIJK! Eindelijk eindelijk eindelijk… Vandaag heb ik eindelijk het gevoel dat er naar mij geluisterd werd. Er werd niet met mij gelachen, er werd niet op mij neergekeken, er werd niet met scheve ogen naar mij gekeken. Er werd geluisterd. Ik moet een glimlach onderdrukken, want ik voel dat ik eindelijk kom waar ik naartoe wil. Ik krijg zeggenschap in mijn bevallingsverhaal.

Wat ik hierboven zeg en voel, typ ik al in juli. Na een lange zoektocht, online, in boeken, op blogs en in live gesprekken valt alles in z’n plooi. Ik vind antwoord op mijn vragen, en win stilaan wat zelfvertrouwen voor iets dat ik al langer wil en hoop: bevallen op mijn manier!

Na 2 miskramen ben ik begin dit jaar voor de 3de keer zwanger. We zijn bang, vanaf het begin. Wat wil je. Het liep twee eerdere keren mis. Ook deze zwangerschap was allesbehalve zorgeloos, en werd in mijn ogen vaak onnodig gemedicaliseerd, maar dat is stof voor een andere blogpost. Nadat ik 20 weken zwanger was, had ik er genoeg van.

Het is MIJN bevalling!

Ik had enorm het gevoel dat men met mijn zwangerschap op de loop ging. Er was altijd wel iets. Wat zou dat met de bevalling geven? Ik had hier zo mijn idee over en ook over dat moment leek ik weinig zeggenschap te hebben. Langzaamaan sijpelde bij mij binnen dat ik mijn bevalling in handen wilde nemen. Niemand zou mij zomaar dicteren hoe of wat.

Het ziekenhuis waar ik zou bevallen, is voor mij bekend terrein. Het is twintig minuutjes rijden, er zijn al vele vriendinnen en familieleden bevallen, een vriendin is er vroedvrouw, … Ik had er nooit veel bij nagedacht. Daar zou ik bevallen. Prima ziekenhuis, goede gynaecoloog. Er zou mij niets ontbreken. Tot ik samen met Geert de rondleiding volgde op de materniteit.

Meteen al bekroop mij een angstig gevoel. Dit is een ziekenhuis. Jawel. Een ZIEKEN-huis. Geen geboortehuis, geen kraamhotel, … maar een ziekenhuis. Ergens waar wordt uitgegaan van het slechtste geval, om erger te voorkomen. De vroedvrouw die de rondleiding gaf was een schat van een mens. Maar toen ze losjes over ‘en dan zetten ze meestal een knipje’ sprak, en ‘in dit bad mag je je weeën opvangen maar niet bevallen hoor, dat hebben de gynaecologen niet graag’, of ‘en dan rijden we je naar de verloskamer en zetten we de spot er op’ babbelde, brak ik. Neen, hier wil ik niet bevallen. Geert ziet mij tijdens de rondleiding afhaken, ik verkramp en wil het liefst hard weglopen.

Zoeken naar gelijkgestemden

Thuis zit ik met de handen in het haar. Wat nu gedaan? Ik kan toch niet zomaar van gynaecoloog veranderen? Of van ziekenhuis? En waar zou ik dan wel kunnen of willen bevallen? Het wordt opnieuw een zoektocht. Ik contacteer een zelfstandige vroedvrouw via de Vlaamse Beroepsorganisatie van Vroedvrouwen. Een lieve vroedvrouw komt aan huis en praat met me over mijn zorgen. Zelf moet ze jammer genoeg toegeven altijd in een gemedicaliseerde omgeving gewerkt te hebben en dus heeft ze niet veel kennis van natuurlijk en zonder weinig ingrepen bevallen. Ze begeleidt zelf ook geen bevallingen. Ik ben teleurgesteld. Ik moet weer gaan zoeken. Na veel vijven en zessen stoot ik online op de vroedvrouwenpraktijk Hikketein. Ik stuur vroedvrouw Lieve een mail met mijn bezorgdheden en krijg vrij snel een antwoord dat mij de eerste alinea van dit artikel doet schrijven.

Lieve en Hannah van Hikketein doen mij een andere kant zien, eentje die ik al langer wilde exploreren maar die veel wenkbrauwen deed fronsen in mijn omgeving. Natuurlijk bevallen, met een kundige vroedvrouw, zonder inmenging van dokters, zonder verdoving, op je eigen manier en tempo. Dat kan? Dat bestaat? Geen horrorbevallingen? Geen trauma’s achteraf? Kan ik daar dan zelf voor kiezen? Yes. Het kan. Natuurlijk zijn er altijd medische situaties die niet te voorzien zijn, en waarvan je blij bent dat er specialisten in huis zijn. Maar even goed zijn er situaties waarin er wordt ingegrepen zonder dat het nodig is. Ik kreeg het “Blijf Van Mijn Lijf”-gevoel. Ik wil meeschrijven aan mijn bevallingsverhaal.

En die keuze is: natuurlijk bevallen (in een natuurlijke houding, zonder verdoving als het even kan) en in het water. Lijkt me toch niet zo onoverkomelijk, maar het kan in mijn ziekenhuis en met mijn gynaecoloog niet. Gelukkig zijn ze bij Hikketein wél enthousiast over mijn plannen. Hannah zegt zelfs: ‘oh joepie, jij wil in het water bevallen… Dat zijn mijn favoriete bevallingen’. Het doet zo’n deugd dat er eindelijk naar mij wordt geluisterd en dat ik mooie bevallingsverhalen te horen krijg, zonder alle horror. Ik begin te geloven dat angst zoveel doet met een vrouwenlichaam. Angst voor de pijn en wat gaat komen, doet veel vrouwen blokkeren in de aanloop naar hun bevalling.

Leren geloven in de kracht van mijn lichaam

Daarom ban ik in de laatste weken voor mijn uitgerekende datum alle negativiteit. Gedaan ermee! Ik doe aan positieve geboorte-affirmaties, ik herhaal honderden keer dezelfde zinnen tegen mezelf. Ik luister naar hypnobirthing-sessies die me keer op keer vertellen dat mijn bevalling een positieve, rustige en krachtige ervaring zal zijn.  “Ik kan het, mijn lichaam is hiervoor gemaakt”, “elke wee zal je dichter bij je baby brengen”, “ik heb vertrouwen in mijn lichaam”, .. Ik voelde al snel dat dit begon te werken, .. Mensen in mijn omgeving verbazen zich over de rust die ik uitstraalde. “Niet bang voor de bevalling?” “Spannend zeker?” “Oh, je gaat zo afzien…” Ik laat het allemaal van mij afglijden en reageer met een ongeziene rust en kalmte. En lezen, héél veel lezen. Door bepaalde zwangerschapsboeken kreeg ik veel meer zelfvertrouwen en … Ik durfde het bijna niet zeggen maar.. Ik had goesting in mijn bevalling. Laat maar komen, ik ben er klaar voor. Ik was niet bang, niet angstig, ik vond het natuurlijk wel een beetje spannend maar ik wilde het vooral ‘aangaan’. Kom maar op met die weeën 🙂

657afc6a23f6801f526aed172d97fc8f

Ik ga nog een tweetal keer naar mijn gynaecoloog en vertel haar met lood in mijn schoenen dat ik ga ‘overstappen’. Ze reageert wat gepikeerd in eerste instantie maar is al blij dat ik niet thuis ga bevallen (?) en van onder water bevallen is ze ook allesbehalve fan. Zo jammer, want ze heeft me al die weken (en ook eerder bij m’n miskramen) steeds goed en professioneel begeleid. Ik ging graag bij haar op consultatie, maar nu kan het niet meer. Mijn vriendinnen die ik vertel over mijn plannen reageren soms enthousiast, soms meewarrig. Zomaar van ziekenhuis veranderen? Met een eigen vroedvrouw willen bevallen? De dag na de bevalling al naar huis? Je weet niet wat je te wachten staat.

Een mens is ook een dier

Op een gegeven moment ben ik mijn bevalling zelfs dierlijk gaan bekijken, weg van al dat medische gedoe. Zoogdieren zoeken een veilige omgeving om in te gaan bevallen, waarom zouden wij mensen anders zijn? Waarom zouden wij ons wel op ons gemak voelen bij dokters die ons toucheren, vroedvrouwen die we nooit eerder zagen en een verloskamer met bed en beugels? Al die horrorverhalen die ik rondom mij hoor… Hoe zijn die bevallingen gestart? Met een inleiding (oei mama een zwaar & groot kindje, je bent al zo lang over tijd, … ), door de vliezen te breken, … Niet natuurlijk en met een medische interventie dus. Terwijl een voldragen zwangerschap tussen de 37 en 42 weken kan duren, dus ben je vaak niet eens écht over tijd als ze je onnodig en met chemische samenstellingen inleiden.

De laatste weken van mijn zwangerschap liet ik me dus begeleiden door Hikketein en in samenspraak met hen beslissen we te gaan bevallen in het Sint Vincentius in Antwerpen. Alleen al een blik op hun website stelde me gerust: dit is meer hoe ik het zag. Naast het babyvriendelijk label hebben ze ook een moeder vriendelijk label. Dit label werd hen toegekend door de WHO in 2010. De doelstelling van dit label is dat er door het ziekenhuisbeleid op een respectvolle wijze omgegaan wordt met de noden van moeders tijdens arbeid en bevalling.

Vroedvrouwen Lieve en Hannah geven me dat laatste beetje zelfvertrouwen, daarnaast lees ik me te pletter. Ik speur het internet af, haal boeken in de bibliotheek of bestel ze online en lees alles wat er te lezen valt over natuurlijk bevallen, bevallingshoudingen, hypnobirthing, het ene bevallingsverhaal na het andere … Ik wil ALLES weten, en voorbereid zijn. En dus weet ik tegen dat ik 40 weken zwanger ben veel over de verschillende fases van een bevalling. Ik moet weten wat er straks op me af komt. Al ben ik er me er echt wel van bewust dat ik zo lang ik het zelf niet heb ervaren, ik niet écht recht van spreken heb. En dus praat ik er niet teveel over met mijn omgeving, en schrijf ik er nog niets over op deze blog.

Als mensen de stapel boeken op mijn salontafel zagen liggen, krijg ik weleens de opmerking: oei maar uit boeken ga je het niet kunnen halen hoor… Het is toch afwachten, zien wat er komt. Natuurlijk dat. Maar uit onderzoek is al vaker gebleken dat wie goed geïnformeerd is, vaak rustiger én vlotter bevalt. Voor mijn bevalling heb ik moeten werken. Serieus, ik heb niet het gevoel dat ik enkel ‘geluk’ gehad heb. Ik heb keuzes moeten maken, mensen tegen de borst gestoten, veel gefronste wenkbrauwen gekregen of blikken van: ‘ach meisje, straks zal je wel anders piepen’. Maar er waren ook andere geluiden, gelukkig. Mijn moeder steunt me, of er is die vriendin die zegt dat ze trots is op het feit dat ik mijn hart volg.

Het is zover!

Op mijn uitgerekende datum worden we bij de gynaecoloog verwacht (in het Sint Vincentius nu, voor het geval mijn bevalling toch een medische interventie nodig heeft, moet je minstens 1 keer bij hen op raadpleging gaan). Zij heeft net 3 bevallingen gedaan en er zijn nog 9 wachtenden voor ons. Mmmm, wat hou ik van m’n vroedvrouwen die altijd uitgebreid tijd kunnen nemen voor mij. Ik benijd de gynaecologen-stiel niet, wat een zware job! De assistente ontvangt ons en stelt voor mij inwendig te onderzoeken op ontsluiting en mij te strippen (een techniek om de bevalling op gang te brengen) als ik dat wil. Ik weiger. Laat dat ventje maar op zijn eigen tempo komen. Ondanks mijn hoge bloeddruk blijft Morris groeien. Hij is klein, maar niet te klein. En het feit dat hij nog steeds groeit, overtuigt mij van het feit dat hij nog even goed zit.

Het is bijna 20u als we thuis zijn, en ik overtuig Geert om frietjes te halen. Wie heeft er nu nog zin om te koken. Ik roep al lachend dat het misschien toch niet zo slim is, straks moet ik nog overgeven als ik moet bevallen vannacht. We lachen het weg. Ra ra …

Om 2u ’s nachts word ik wakker. Mijn water breekt terwijl ik in bed lig, ik voel iets en loop naar het toilet. Daar hoor en voel ik het echt ‘breken’. Geert wordt wakker. Ik beslis meteen kalm te blijven en denk aan de raad van mijn vroedvrouwen: rust nog zoveel je kan. Dat je water breekt, wil niet zeggen dat je binnen de paar uur gaat bevallen. Als je weeën nog niet starten, probeer nog wat slaap te pakken. Het worden sowieso vermoeiende dagen! Dus ik zeg tegen Geert dat hij rustig verder mag slapen, ik leg het bed vol handdoeken en kruip er ook terug in. Haha! Dat duurt niet lang. Een halfuurtje later begint het. Ik moet overgeven en krijg meteen daarna weeën. Hard. Heftig. Euh? Moest dit eerst niet aanvoelen als menstruatiekrampen? Ik kijk op de klok en zie dat de weeën al om de 5 minuten komen. Nu al? Ik ben net bezig!

Bellen of niet bellen?

Ik beslis om de vroedvrouw nog niet te bellen, het is amper 3 uur. Midden in de nacht. Ocharme het mens, ik laat ze nog even slapen, en we zitten tenslotte nog maar in de beginfase. Ik houd het nog wel even uit. Een uur later heb ik heel erge weeën, ik neem een douche. Ik lach mezelf uit: man, dit is zo heftig .. Hoe haalde ik het in mijn hoofd om te denken dat een vrouw dit 12 uur kan volhouden zonder verdoving? Het is mij tenslotte altijd verteld dat een eerste bevalling gemiddeld toch zeker zo lang duurt. Dit kan ik niet! Ik had er natuurlijk geen idee van dat ik al vergevorderd was.

Nog een uur later wordt Geert weer wakker en beslist naar de vroedvrouw te bellen, hij wil het niet riskeren om in de file te staan. Wij moeten tenslotte van het noorden van de Kempen naar hartje Antwerpen. Het is 5 uur als we Lieve bellen, ze hoort aan Geert zijn uitleg dat de bevalling duidelijk goed op gang is en neemt een douche en vertrekt. Om 6 uur belt Lieve aan, Geert begeleidt haar naar boven waar ik sta af te zien. Lieve kijkt even naar mij, luistert naar Morris z’n hartje en lacht: “wij zijn weg hoor!”. Niks begeleiding thuis, er is geen tijd voor.

Blijven ademen

De auto in, de E19 op. Geert en ik voorop, de vroedvrouw achter ons. Iets voor 7 komen we aan in het Sint Vincentius. Ik heb een wee als ik uit de auto stap, een wee als ik me aanmeld aan spoed, een wee als ik wacht op de lift, een wee als ik het verloskwartier binnen stap, … Dit is serieus! We krijgen een kamer toegewezen en Lieve maakt zich klaar. Ik vang mijn weeën nog even rechtstaand op, gelukkig mag ik ook rechtopstaand aan de monitor. Ik mag er niet aan denken om nu te moeten gaan liggen. Hoe doen vrouwen dat? Liggend bevallen? Op een gegeven moment roep ik dat het zo heftig is, ik houd het bijna niet meer. Lieve kijkt me geruststellend aan en zegt: “dat komt omdat je bijna aan het persen bent, het duurt niet lang meer”. Wat?

Snel laten ze het bad vol, ik wil in het water bevallen en als ik me niet snel onderdompel in die warme gloed, is het misschien te laat. Geert sproeit water over mijn rug, wat doet dit deugd. Ik weet nog dat ik me enorm dierlijk voelde die laatste momenten. Ik heb gebruld, gekreund, gehijgd, … Nooit heb ik nagedacht over wat ik zou moeten doen, mijn lichaam wees mij de weg. Onze vroedvrouw heeft nooit mijn ontsluiting nagekeken, zij heeft mij nooit gezegd dat ik moest persen, .. Zij heeft mij stilletjes gecoacht, zoals ik het wilde. Geert heeft me een paar keer bij de les gebracht: blijven ademen liefje, blijven ademen.

In het bad gaat het snel. Ik pers twee of drie keer hard, en daar is onze zoon. Ik voelde een enorme oerkracht tijdens mijn bevalling en vooral tijdens die laatste fase van het persen. Een hogere kracht nam het van me over, zo bijzonder. Om 7.57u wordt Morris geboren, een klein uur nadat we in de verloskamer binnen stapten.

In de kamer waren het enkel Geert, ik en onze vroedvrouw Lieve. Af en toe kwam een vroedvrouw van het Sint Vincentius piepen (protocol), maar een gynaecoloog is er niet aan te pas gekomen. Geen verlostangen, geen scharen, geen beugels, geen spots, … Na de bevalling is het cocoonen. Morris wordt meteen op mijn borst gelegd, we wachten tot de navelstreng is uitgeklopt en dan mag Geert ‘m doorknippen.

bevallingsverhaal

Na de bevalling word Morris even gewogen en gemeten en that’s it. De vroedvrouwen trekken zich terug en laten ons rustig bekomen. Die eerste uren waren magisch. Pas om 14u worden we naar onze kamer gebracht. Tijdens onze ‘rit’ naar boven, kom ik vroedvrouwen tegen die me voor de bevalling regelmatig aan de monitor hadden gelegd. Allemaal trots op mijn snelle, fijne bevalling. Hier hangt zo’n leuke sfeer!

Een ietwat oudere vroedvrouw van het ziekenhui vraagt me even later naar mijn bevalling. Alles vlot gegaan? Ja hoor! Op een paar uurtjes tijd bevallen. Bij welke gynaecoloog? Geen. Ik ben bevallen met mijn eigen vroedvrouw. Ze knikt en lacht bevestigend. “Ah, bij de zelfstandige vroedvrouw … tja die vrouwen bevallen altijd iets vlotter. Baby’tjes zijn bang van dokters!”. En ze knipoogt. Dat zegt voor mij alles!

Waarom vertel ik jullie dit? Om een applausje te ontvangen omdat ik natuurlijk en vlot bevallen ben? Neen, dat was mijn keuze en elke vrouw maakt haar keuze. En ook dat is niet waar. Vaak heb je geen keuze, en moet de wetenschap voor jou beslissen. Elke bevalling is er één, ook een keizersnede of een lange, zware bevalling met verdoving. Ik vertel jullie dit omdat ik wil informeren. Lieve dames, ook op het gebied van bevallen mogen we gerust wat assertiever uit de hoek komen. Als je twijfelt over je ziekenhuis, verander. Als je je extra wil laten begeleiden door een zelfstandige vroedvrouw, zoek er een. Als je in bad wil bevallen, bespreek het met je gynaecoloog. Als je thuis wil bevallen, omring je met de juiste mensen. Als je wil proberen bevallen zonder epidurale, probeer het.

Geef aan wat je wil. Durf vragen stellen. Een inleiding? Ok, maar is het echt nodig. Een keizersnede? Als het moet, maar wanneer mag mijn kind bij mij? Een flesje kunstvoeding? Liever niet, ik geef borstvoeding. Ik vond dit zelf zeker niet altijd gemakkelijk, tijdens een afspraak met de gynaecoloog wordt je vaak zo overrompeld met informatie dat je vergeet je vragen te stellen, daarom dat voor mij de gesprekken met de vroedvrouwen zo cruciaal waren. Zij zijn er voor je tijdens elke fase: zwangerschap, bevalling én postnatale zorg. Telkens dezelfde vertrouwde gezichten.

Kies ervoor om je eigen bevalling in handen te nemen!

Dit is zeker niet de laatste blogpost die ik over mijn bevallingsverhaal, natuurlijk bevallen, hypnobirthing, waterbevallingen, zelfstandige vroedvrouwen, … zal schrijven. Deze artikels heb ik graag gelezen in aanloop naar mijn bevalling en sterkten mij in mijn ideeën:

Mme ZsaZsa, waarom het beter bevallen is in Engeland

Celia Ledoux, er is een kindeke geboren: over pijnloos bevallenhoe bevalt het mevrouw? en haar blog

Goed Gevoel, bevallen bewust en op maat

Naast deze artikels heb ik nog een hele stapel boeken gelezen, dit zijn de 6 beste zwangerschapsboeken: http://reismicrobe.com/beste-zwangerschapsboeken/

10 vuistregels voor moeders

Deze 10 ‘regeltjes’, opgesteld door de Vlaamse Beroepsorganisatie van Vroedvrouwen vond ik zelf ook heel fijn om in het achterhoofd te houden.

1 . Wees geduldig
2. Beval waar en bij wie je jezelf veilig voelt
3. Blijf in beweging
4. Stel elke medische interventie in vraag
5. Laat van je horen
6. Vertel je verhaal
7. Vertrouw op je intuïtie
8. Durf jezelf zijn
9. Geloof in je kracht
10. Verwelkom je baby met huidcontact

Dit artikel is mijn pleidooi voor bewust bevallen. Bewust, omdat het zo belangrijk is om je eigen verhaal te sturen en richting te geven. Sta je vrouwtje, weet wat je wil en geloof in jezelf. Het zou naar mijn gevoel veel vrouwen een hoop gedoe of nog erger: een trauma kunnen besparen.

Ik ben geen dokter of vroedvrouw, gewoon een mama die haar best heeft gedaan om zich goed te informeren. Vertel ik leugens, dat kan, is niet moedwillig en dan excuseer ik mij daarvoor. Voorlopig is dit artikel wel mijn waarheid, en ik ben oh zo blij dat ik deze keuze gemaakt heb, want het heeft voor mij een wereld van verschil gemaakt. Het is dan ook mijn hoop dat ik door dit te delen, ook andere vrouwen op weg kan zitten naar een bewuste bevalling.

Wat vind jij? Wat is jouw bevallingsverhaal? Heb je spijt van bepaalde keuzes? Trots op bepaalde beslissingen?

Als je nog vragen hebt: over zelfstandige vroedvrouwen, over natuurlijk of onder water bevallen, over de verschillen tussen kraamklinieken, .. Stel ze mij. Reageer onder dit artikel of stuur me een mailtje (info@reismicrobe.com).

Als laatste: mama’s.. Ik ben trots op jullie! Wat wij verwezenlijken tijdens een bevalling, is van ongekende kracht. En papa’s: steun je vrouw in haar beslissingen, neem haar bezorgdheden en wensen serieus en ga samen op zoek naar een geschikt traject.