Verjaardagstaart

Ik word 30. BAM. Ineens. Zomaar. Mijn verjaardag. Dat is er. Ik kan niet terug. Ik heb geen keuze.

En ik denk dat ik dat erg vind. Dat ik daar niet oké mee ben. Dat het me nostalgisch, licht verdrietig maakt.

Mag ik zeggen dat ik mijn 25ste verjaardag voor de 5de keer vier? Neen, dat is lullig. Was het trouwens maar zo! Ik kan er niet onderuit, er komt onvermijdelijk een 3 voor aan mijn leeftijd. Met mijn vriendinnen praat ik er al het hele jaar over, er zitten er namelijk veel in hetzelfde schuitje. De ene vriendin vindt er niks aan en laat het rustig gebeuren of zelfs passeren, de andere huilt al bij de gedachte.

Ik huil niet. Tenminste niet luidop. Maar vanbinnen doet het pijn. Ik word 30! Dat is serieus, toch? Sluit ik nu een tijdperk af? Of ga ik het niet echt voelen? Ik weet het natuurlijk nog niet, want het duurt nog drie weken.

Naar het eerste leerjaar

Oh dear. Tijd vliegt als je plezier maakt zeker..

Tijd. Nog zoiets. Wat is er met de tijd gebeurd? Gisteren stond ik nog op de toog te dansen in ‘Den Echo’, het stamcafé van mijn studentenclub in Antwerpen. Gisteren stond ik nog in de leiding van de Chiro, voor een groep 6-jarigen die in 2015 hevig uitgaat. Gisteren stond ik nog stuntelig een interview te doen tijdens mijn opleiding journalistiek. Gisteren… Het leek gisteren. Maar het is niet gisteren, het is jaren geleden. Meer dan tien welteverstaan.

Auw.

Dat doet pijn.

Maar! We moeten vooruit. Want er ligt iets moois in ’t verschiet (dank u Clouseau). Ik wil verder carrière maken. Ik wil kinderen krijgen. Ik wil mooie vriendschappen sluiten. Ik wil Reismicrobe nog verder uitbouwen. Ik wil genieten. Van elke moment.

Ik word dan wel 30, maar hé! Ik ben nog niet uitgeblust. Hé, die eerste rimpels vallen heus wel mee (smeren maar). Hé, dat oude lijf mag nog vaak gaan dansen. Hé, ik hoef me niet opeens naar m’n leeftijd te gaan gedragen. Hé, ik mag gewoon zijn wie ik ben. En vooral: hé, ik ben gezond!

Ouder worden

Het verval is ingezet. Links 18, rechts 29.

Want of ik nu 30 word, of voor de 5de keer mijn 25ste verjaardag ga vieren.. Ik probeer het rooskleurig in te zien. Ik zeg wel, ik probeer. Want je weet het, of je hoort het voor de eerste keer maar ik ben een pessimist. Tot in de kist. “Denken dat het dik zal tegenvallen, en dan kan het alleen maar meevallen”. Ja zo eentje ben ik. Irritant! Kan best zijn, maar het werkt voor mij.

21 jaar

Toen ik verjaardagen nog leuk vond: 21 jaar

Dus doe ik dat nu ook maar. 30 worden is de hel. Ik ga dood! Ik krijg rimpels! Ik ben oud! Het zal wel meevallen, maar ik doe liever alsof het héél erg is. Dan hoop ik gewoon niet te moeten huilen op 7 augustus.

Troost je me dan?

Zij die 30 worden, groeten u!