ontslag

Een dikke maand geleden gaf ik mijn ontslag. Na zeven jaar werken met jongeren, ga ik andere oorden verkennen. Ik schreef er vorige maand deze blog over. Er liepen die avond, maar ook de dagen erna, ongelooflijk veel reacties binnen. Dat deed me zoveel deugd, alleen al weten dat ik niet alleen sta met die zorgen en onzekerheid. Veel privé berichtjes ook, via alle mogelijke kanalen die je je kan inbeelden. Lezers die ook ontslag wilden nemen maar niet durfden, lezers die het deden en geen spijt hadden of gewoon lezers die me een hart onder de riem wilden steken. Ik werd er zo warm van. Dankjewel.

Hoe sta ik een maand na het ontslag tegen over mijn beslissing?

DE EUFORIE OVERHEERST

De eerste dagen, weken na mijn ontslag waren die van de roze wolk. Vreemd, zou je denken maar ik kon ineens terug lachen. Op het werk was ik opnieuw losser, meer mezelf. Ik durfde meer zeggen en maakte grapjes met de collega’s. Ineens leek ik met minder tegenzin te gaan werken. Ik kon het weer aan.

Vrienden zagen het verschil, mijn echtgenoot ook. Ik voelde me verlicht. Opgelucht. Er viel een last van mijn schouders. De dag dat ik ontslag gaf, had ik (toevallig) een afspraak met mijn osteopaat. Zij trok grote ogen en vroeg me wat ik gedaan had de laatste weken. Ik stond volledig onder spanning, de volledige linkerkant van mijn lichaam zat vast. Van nek en schouder tot heup en knie.

Nadat zij mij had losgemaakt, kon ik verder. Losser en lichter. Alles voelde minder zwaar: opstaan, vrienden zien, gaan werken, het huishouden.

ontslagDE REALITEIT ZINKT IN

Die euforie bleef niet duren. Tijdens de feestdagen zonk de realiteit in. Nonkels die vragen: “en, heb je al ander werk?” drie weken nadat je ontslag gaf. Veel vragen en onzekerheid in mijn hoofd. Veel nieuwe plannen waardoor ik de rust niet toe laat. Lijstjes maken in mijn hoofd, ’s avonds in bed en ’s morgens bij het wakker worden. Zal ik nog kunnen reizen in een nieuwe job? Ga ik nog energie hebben om te bloggen? Ik had zo gehoopt dat dit helemaal van me zou afvallen na het ontslag.

Ik vrees dat ik hervallen ben ik het twijfel-Niesje. Ik overdenk alles. Ik ga dan wel naar een boekhouder om uit te zoeken of ik zelfstandige wil/kan worden, krijg daar te horen dat ik erg ondernemend ben, en toch durf ik de stap, voorlopig, niet zetten. Ik bestel een cursus Social Media Marketing, wil er in vliegen en doorblader de cursus met ‘ken ik, kan ik, ken ik, … ‘ Het is niet nieuw. Ik kan het. Ik ken het. En toch.

Wat geef ik op? Wat laat ik achter? Wat komt er nog? Ga ik het kunnen? Kan ik niet van alles een beetje maar van niets alles? Ben ik goed genoeg?

VOORUIT KIJKEN, NIET ACHTERUIT

The most reliable way to predict the future, is to create one

Ik besef dat ik het NU moet omarmen. Ik ben altijd een pessimist geweest, zwartkijker tot in de kist. Ik merk dat ik het ook nu weer doe. Ik haat mezelf ervoor. Ik wil ook vrolijk door het leven dartelen, maar ik merk dat ik liever een teleurstellig voorkom door te denken dat het toch niet zal lukken.

Ik blijf gelukkig niet bij de pakken zitten. In april start ik met een cursus fotografie, ik schrijf ondertussen een businessplan voor m’n eigen onderneming in copywriting & social media, ik plan nieuwe reizen, ik heb in januari 3 sollicitatiegesprekken, enz …  Vooruit kijken nu en de toekomst proberen vast te pakken. Leren loslaten. Nieuwe dingen omarmen.