jongen of meisje

Geen idee of de baby in mijn buik een jongen of een meisje is. Wij kennen namelijk het geslacht niet. I know, dat doet bijna niemand meer. Het is misschien ook wat onhandig, maar voor ons heeft het iets magisch.

Dat zijn de schoonste bevallingen, die waar de ouders het geslacht niet kennen! dixit onze vroedvrouw

Toen twijfelde ik helemaal niet meer. Wij gaan voor het onbekende. Laat maar komen. Weet je, het maakt ons ook helemaal niets uit. We hebben voor Morris behoorlijk wat ‘moeite’ moeten doen, met een bumpy road die 2 miskramen heet. Een pijnlijke periode. Toen ik dan eindelijk ‘goed’ zwanger was, wilde ik mij ook een beeld kunnen vormen bij dat kleintje in m’n buik. Door de NIPT test wisten we bij hem op 11 weken al dat hij een jongen was. Héérlijk! De voorbereidingen konden starten.

Hoe beslis je nu zoiets?

En dit keer dan helemaal niet? Hoe beslis je dat nu? En hoe krijg je je partner ‘on board’? Dat weet ik dus zelfs niet meer zo goed… Op 7 weken heb ik een eerste echo, daar is natuurlijk nog weinig op te zien. We zijn al lang blij dat het hartje klopt. Op 12 weken laten we een NIPT test uitvoeren, waar we amper 3 dagen later al het resultaat van kennen. We beslissen om het niet via de NIPT test te weten te komen, eigenlijk is dat ook echt wel zakelijk hé.. Een telefoon of een mail en je weet het. Dus liever via een echo.

jongen of meisje

In de auto onderweg naar huis babbelen we er over: willen we het eigenlijk wel weten? “Die en die wisten het ook niet”. “Ik denk dat dat wel tof is. Speciaal ook.” We hebben toch al veel spullen en als er nu één ding is dat we de afgelopen jaren wel geleerd hebben: als je baby maar gezond is. Wij hebben allebei dan ook TOTAAL geen voorkeur. Geloof het of niet.

Geen voorkeur maar ook geen voorgevoel

Voor Geert maakt het niet uit, en voor mij ook niet. Nog een jongen? Oh super leuk, dan word ik een boysmom en heeft Morris een echt ravot-maatje. Een meisje? Oh fijn, dan heb ik dat ook eens meegemaakt en kan ik girly stuff gaan uitzoeken. Het maakt ons echt niet uit. Daarnaast hebben we ook alle twee, hoe gek ook, GEEN voorgevoel. Dat maakt het nog vreemder. Bij Morris zei ik: dit is een jongen. En Geert was er toen ook vrij van overtuigd. Het telefoontje tijdens onze rondreis in Cyprus bevestigde ons vermoeden.

Nu heb ik geen voorgevoel. Nada. Geert ook niet.

jongen of meisje

De nadelen van het geslacht niet te weten…

Bon, heel handig is het altijd niet. Ik kan geen kleertjes shoppen op voorhand (of toch niet veel). Wel weer voordelig voor mijn portefeuille. Een naam kiezen moet dubbel. Een geboortekaartje unisex of je moet er twee laten ontwerpen. Ik besef dat ik het mezelf niet altijd gemakkelijk maak… En eerlijk gezegd? Ik ben ook zo weinig bezig met die dingen. Ik wil gewoon mijn baby in mijn armen, fancy geboortekaartje of niet.

Ook het ‘bonden’ met de baby vind ik soms iets lastiger omdat ik er nog geen beeld bij heb en ook nog geen naam kan op plakken. Het is ‘de baby’ en niet xxxx. Dat maakt het soms lastig maar ik heb nog nooit bv. naar de gynaecoloog willen bellen om het toch te weten en ook bij een echo twijfelen wij niet. Zo gingen we op 16 weken naar Precho, waar je pretecho’s kan laten maken. Ook hier vroeg de eigenares of we het geslacht kenden.

“Neen”. Oh leuk, dan mag je nu eventjes niet kijken en dan kijk ik hoe de baby ligt. Ook bij de 20 weken echo hebben we ons hoofd gedraaid toen de gynaecoloog tussen de beentjes ging kijken. Al die gemiste voorpret… Waarom doen wij dat dan toch?

Voor de magie. Voor het onbekende. Om mijn baby nu al het gevoel te geven: wat jij ook wordt, jij bent jij. Jongen of meisje. We doen het voor de bevalling. Om de baby op mijn buik te nemen, naar elkaar te kijken en samen afspreken: we gaan eens checken… Om dan te roepen: “ooooohhh het is een…” Tenminste, zo gaat het in mijn fantasie toch!

Kenden jullie het geslacht van jullie baby?