Zwanger worden na een miskraam

Moe. Pijnlijke borsten. Veel honger. Zenuwen. Twee streepjes op de zwangerschapstest. Verhoogde hartslag. Glimlach van oor tot oor. Aftellen naar de afspraak bij de dokter. M’n bloed is goed. Uitkijken naar die 8 weken echo, de eerste keer bij de gynaecoloog. En dan …

Stilte. Een zorgwekkend kijkende dokter. Geen hartslag. Geen leven. Twee weken nadat ik een positieve test aflegde, werd ik voor de eerste keer in mijn leven geopereerd. Om het leven dat even was, weer weg te nemen. Alles gebeurt in een roes. In de gang wacht ik tot ze mij binnen rollen in het operatiekwartier, ze doen mij in slaap maar verdoofd voelde ik mij allang.

Ik bleef getraumatiseerd achter. Iets waar we zo naar afgeteld hadden, naar uitgekeken hadden, … Wij zouden een kindje krijgen. Maar die vreugde werd al snel een hoopje verdriet. Het gebeurde helaas daarna nog eens, toen ik een halfjaar later weer zwanger werd. Dit keer was ik amper 6 weken zwanger en bloedde ik spontaan. Twee miskramen, twee zwangerschappen die niet mochten zijn.

Meneer Angst is er altijd bij, overal.

Het vertrouwen in mijn lichaam verdween. Ik zou nooit zwanger kunnen blijven. Ik zou nooit mama worden. Het verdriet over mijn miskramen overviel me regelmatig, ik voelde me in die periode heel slecht en nam uiteindelijk zelfs ontslag op mijn werk. Ik liet acht jaar achter en fijne collega’s, maar het was goed geweest.

Enkele weken later (toeval of niet) werd ik eindelijk weer zwanger. Eindelijk is dan nog overdreven, uiteindelijk was ik op een dik jaar 3x zwanger. Er zijn vrouwen die veel meer geduld aan de dag moeten leggen. Ik wilde deze zwangerschap gewoon niet echt nog een keer verliezen. Zou het derde keer goeie keer worden?

Toen ik de zwangerschapstest deed, was ik alleen.. Ik zag een kruisje dat me niet meteen deed zingen maar die me meteen in de realiteit duwden. Niét hechten! Hecht je niet aan die baby. Hij kan je zo weer ontnomen worden. Ik voelde een kleine opwelling van vreugde in m’n buik maar onderdrukte die meteen. Ik kon en ik mocht niet blij zijn met dit resultaat.

Naar de gynaecoloog gaan, was voor mij al lang geen ‘kriebels in de buik”-happy-afspraak meer. Zwanger worden na een miskraam, dat is met de billen dicht geknepen, 10 x naar het toilet van de stress en misselijk van de angst wachten tot ze je binnen roepen. Wij horen een hartje! Ja! Ja! Ja! Mag het dan deze keer toch zijn? We zijn blij, maar Mr. Angst zit achter het hoekje te wachten om nog een keer toe te slaan.

zwanger worden na een miskraamzwanger worden na een miskraam

Ik durf het niet uitspreken.

Zwanger worden na een miskraam is zo… Ik kan het zelfs moeilijk omschrijven. Een mix van emoties! Een rollercoaster. Je bent blij, maar tegelijk wil je je gewoon niet hechten aan iets dat weer van je kan worden afgenomen. Ik blijf de eerste weken heel erg bang en we besluiten samen om het voorlopig tegen niemand te vertellen. We gaan samen op babymoon naar Cyprus en krijgen daar de uitslag van de NIPT-test: alles goed én het is een jongen. We vieren in stilte met ons tweetjes.

Op een of andere manier durf ik het niet wereldkundig te maken, ik ben bang dat mensen me zullen feliciteren en ik wil niet gefeliciteerd worden met iets dat misschien nooit iets word. Ik kan het nog niet aan. Als we terug zijn van onze reis ben ik 13 weken zwanger en wordt het toch tijd om de familie in te lichten. Het is met een wrang gevoel dat ik hun gelukwensen in ontvangst neem.

Tot halverwege de zwangerschap overheerst angst. Als er dan op de 20 weken echo nog een halve millimeter te veel hersenvocht in een van de hersenkamers wordt vastgesteld waardoor we worden doorgestuurd, breek ik. De gynaecoloog zegt droog: “Ja, jullie hebben nog niet veel chance gehad hé”. Ik heb het gehad, ik wil rust en ik wil verdomme genieten van deze zwangerschap. Het is op dat moment dat ik beslis op zoek te gaan naar een zelfstandige vroedvrouw, zij brengt de rust in mijn hoofd en in mijn lijf terug. Er is niets mis met je kind, je gaat een gezonde baby op wereld zetten. Jij kan dat.

zwanger worden na een miskraam

Is hij écht van ons? Komt niemand hem ophalen?

Ik kan natuurlijk niet vergelijken met vrouwen die ‘vanzelf’ zwanger worden, maar ik vond zwanger worden na een miskraam heftig. Zoveel angsten elke dag opnieuw, het heeft lang geduurd voor ik me durfde hechten aan dat wonder in mijn buik. Ik wilde zo graag dat het dit keer goed zou komen, dat ik me het merendeel van de tijd heb laten overspoelen door schrik. Tegen Geert heb ik meer dan een keer gezegd dat ik niet geloofde dat we écht een kind zouden krijgen nu. Er zou nog wel iets mislopen, wacht maar.

Ik heb me zo lang (en nog!) geërgerd aan vrouwen die de hele zwangerschap lopen klagen: je bént zwanger. Enig besef hoe een wonder dat voor vele andere vrouwen is? Zwanger zijn is niet altijd een feest en ja je slaapt slecht, je krijgt een dikke buik en staat vol striemen. En woops! Je komt zelfs bij… Erg hé? Weet je wat je in de plaats krijgt? Gelukkig heb ik het na die 20 weken echo over een andere boeg gegooid en ben ik alsnog gaan genieten. En heb ik het vertrouwen in mijn lichaam terug gekregen.

Toen Morris geboren werd, werd ik overspoeld door het gelukshormoon. Geen idee of het met mijn miskramen te maken heeft maar ik heb nooit één kraamtraan gelaten. Nooit heb ik me afgevraagd of we het wel zouden kunnen, mama en papa zijn. En ik heb nooit stiekem naar de tijd voor Morris verlangd. Zelfs de slapeloze nachten neem ik er voor lief bij. Ook nog na 9 maanden.

Nog even geen gezinsuitbreiding

Ik vond ook gewoon dat ik niet hoorde te huilen, niet hoorde te klagen, niet hoorde te zeuren. In het begin zei ik soms tegen Geert: nu ben ik nog bang dat ze hier seffens gaan staan om ‘hem te komen halen’. Alsof hij nu nog altijd niet van ons was. Maar dat is hij wel. Here to stay. Eindelijk.

Af en toe krijg ik de vraag of we al zin hebben in een broertje of zusje? Neen, verre van. Ik wil het heel graag hoor maar ik durf niet. Ik wil niet weer op die rollercoaster. En ik ben er nog niet klaar voor, Morris en ik (en zijn papa) hebben nog eventjes tijd nodig om te bekomen en van elkaar te genieten. Ik wil mijn kleine baby alle aandacht geven die hij verdient. Ooit durf ik wel weer.

Zwanger worden na een miskraam is heel emotioneel, het brengt veel teweeg en de angst is nooit voor weg. Veel liefde voor alle miskraammama’s…